آرزوهای گیکی!
نمی دونی چقدر لذت بخشه وقتی میل باکس قدیمی ات رو باز می کنی چند تا پیام دوست داشتی از چند تا دوست که هیچ وقت هم فرصت دیدنشان پیش نیامده ، توش باشه. دوستانی که اگر چه اسم هاشون دوستان آنلاین هست ولی اینقدر با معرفتند که روز تولدت برایشان مهم است یا مثلا آپدیت کردن وبلاگ زاغارتت! و هر کدامشان البته به شیوه خودشان اون رو بهت اعلام می کنن و بهت تلنگر میزنن که آهای بی معرفت کجا گذاشتی رفتی. حسن جان رفیق نازنین من که کمتر از برادرم نیست هم حلقه وصلی راه انداخته که یادمان باشد که قدر دوستی هایمان را بدانیم حالا این بار بهانه اش بهانه قشنگی هم هست : آرزو های گیگی
افشین نازنین خواسته که آرزوهای گیکی ام را بنویسم. من فکر نمیکم که یک Geek واقعی باشم ولی مدت هاست که گشت و گذار میان تونل های وبی برایم یک جور تفریح است چه آن زمان که برای Ollyo مرورشان می کردم و چه حالا که باز ولمان نمی کند این عطش تماشای تکنولوژی!
آرزوهای گیگی من در بامداد آخرین روز سال 2007 چی می تونه باشه؟
آزرو می کنم که روزی تاثیرگذارترین رسانه تکنولوژی ایرانی رو بچرخونم، خیال هم ندارم که تنها عضوش یا رئیسش باشم، آبدارچی گیگ ها بودن هم لذت عجیبی دارد
آرزو میکنم روزی برسد که هر وقت وارد جمعی می شویم، حاضرین با انگشت نشانمان بدهند که این یارو یه ایرانیه، افتخار به ایرانی بودنی آرزوی دوری نیست
آرزو می کنم که تکنولوژی نتواند خواب رو از زندگی آدم ها حذف کنه! من خوابیدن رو خیلی دوست دارم
آرزو می کنم که اینترنت همه چیز زندگی مون نشه! ما آدم ها همیشه افراط می کنیم این اینترنت لعنتی داره یک سری از روابط رو میکشه من دوست ندارم که نسل های بعدی با پدربزرگ و مادربزرگ هاشون از طریق صدا یا تصویر رسانه ای گفتگو کنه. دلم می خواد نسل های بعدی هم بتونن شب ادراری توی خونه فک و فامیل رو تجربه کنن!
آرزو می کنم بتونم یک شبکه بزرگ اشتراک اطلاعات راه بیاندازم. اطلاعاتی که کمک کنه زودتر به معنای ناشناخته نزدیک تر بشیم
آرزو می کنم تمام کسایی که این نوشته رو تا اینجا خوندن بتونن از فرصت زندگی به اندازه کافی زندگی کنن
ببخشید اگر آرزوهای بامزه ای نبود، دل مشغولی های نسل من اینقدر با تکولوژی فاصله گرفته است که آرزوی بعضی هامون ترجمه فارسی دارایی های دیگران است. کاش که جایگاه مان بهتر از این شود.
افشین نازنین خواسته که آرزوهای گیکی ام را بنویسم. من فکر نمیکم که یک Geek واقعی باشم ولی مدت هاست که گشت و گذار میان تونل های وبی برایم یک جور تفریح است چه آن زمان که برای Ollyo مرورشان می کردم و چه حالا که باز ولمان نمی کند این عطش تماشای تکنولوژی!
آرزوهای گیگی من در بامداد آخرین روز سال 2007 چی می تونه باشه؟
آزرو می کنم که روزی تاثیرگذارترین رسانه تکنولوژی ایرانی رو بچرخونم، خیال هم ندارم که تنها عضوش یا رئیسش باشم، آبدارچی گیگ ها بودن هم لذت عجیبی دارد
آرزو میکنم روزی برسد که هر وقت وارد جمعی می شویم، حاضرین با انگشت نشانمان بدهند که این یارو یه ایرانیه، افتخار به ایرانی بودنی آرزوی دوری نیست
آرزو می کنم که تکنولوژی نتواند خواب رو از زندگی آدم ها حذف کنه! من خوابیدن رو خیلی دوست دارم
آرزو می کنم که اینترنت همه چیز زندگی مون نشه! ما آدم ها همیشه افراط می کنیم این اینترنت لعنتی داره یک سری از روابط رو میکشه من دوست ندارم که نسل های بعدی با پدربزرگ و مادربزرگ هاشون از طریق صدا یا تصویر رسانه ای گفتگو کنه. دلم می خواد نسل های بعدی هم بتونن شب ادراری توی خونه فک و فامیل رو تجربه کنن!
آرزو می کنم بتونم یک شبکه بزرگ اشتراک اطلاعات راه بیاندازم. اطلاعاتی که کمک کنه زودتر به معنای ناشناخته نزدیک تر بشیم
آرزو می کنم تمام کسایی که این نوشته رو تا اینجا خوندن بتونن از فرصت زندگی به اندازه کافی زندگی کنن
ببخشید اگر آرزوهای بامزه ای نبود، دل مشغولی های نسل من اینقدر با تکولوژی فاصله گرفته است که آرزوی بعضی هامون ترجمه فارسی دارایی های دیگران است. کاش که جایگاه مان بهتر از این شود.
